Ապրիլի 24–ի առաջին հիշողությունս
– Մա՛մ, էս ու՞ր ենք էկել։
– Է՞ս, հուշարձան ա բալես։
– Ի՞նչ հուշարձան ա։
– Մի մեեեեծ պատերազմ ա էղել, էդ պատերազմի ժամանակ շատ հայեր են զոհվել, այ իրանց հուշարձանն ա։
– Մա՛մ, բա հայերը ու՞մ հետ էին կռվում։
– Թուրքերի։
– Մա՛մ, բայց հայերը հաղթել են չէ՞։
– ...... հա, բա ո՞նց։
Լավ հիշում են մորս շիվարած հայացքն ու մի քանի վայրկյան լռությունը ու անչափ երախտապարտ եմ, որ հենց էդպիսի պատասխան տվեց։
– Է՞ս, հուշարձան ա բալես։
– Ի՞նչ հուշարձան ա։
– Մի մեեեեծ պատերազմ ա էղել, էդ պատերազմի ժամանակ շատ հայեր են զոհվել, այ իրանց հուշարձանն ա։
– Մա՛մ, բա հայերը ու՞մ հետ էին կռվում։
– Թուրքերի։
– Մա՛մ, բայց հայերը հաղթել են չէ՞։
– ...... հա, բա ո՞նց։
Լավ հիշում են մորս շիվարած հայացքն ու մի քանի վայրկյան լռությունը ու անչափ երախտապարտ եմ, որ հենց էդպիսի պատասխան տվեց։
