Ենթադրենք մի օր Ալիեվ կրտսերը, բուռն գիշերվանից հետո արթնանալով շատ բարձր տրամադրությամբ, ասում է
"Սիրելի հայեր (արդեն խնդալու ա), որոշել եմ Ղարաբաղյան հարցում համաձայնվել ձեր համար լավագույն տարբերակին, Ղարաբաղը ստանում է անկախություն ԼՂԻՄ+Քելբաջար+Լաչին սահամաններում, մենակ թե թողեք էս մեր խեղճ փախստականները հետ գան իրանց տները ու սրանից հետո հաշտ–համերաշխ ապրելու ենք"։
Դե պարզ ա, մենք մի հատ ուշաթափվում ենք անսպասելիությունից հետո ուշքի ենք գալիս ու մի հատ էլ ուշաթափվում ենք հրճվանքից հետո քեֆ–ուրախություն, տաշի–տուշի, պրեզիդենտի շնորհավորական ուղղերձ, փախստականների վերադարձ և այլն։
Բոլորիս հայտնի է մեր և ադրբեջանցիների ծնելիության մակարդակների տարբերությունը և 50 տարի անց Արցախում և հարակից շրջաններում հայ։ադրբեջանցի 9։1 հարաբերակցությունը դառնում է 5։5, իսկ եվս մի 50 տարի հետո 1։9 և ինքնաբերաբար տարածաշրջանը կորցնում ենք։
Կասկածներ ունեմ, որ մոտավորապես նույն սցենարով ենք կորցրել մեր հայրենիքի մեծ մասը։
Էս էլ մեզ լավագույն տարբերակ։